|
|
< Terug naar publicaties
HdS: Zelfhulpgroep rouw geeft steunBARNEVELD - Mensen die hun partner verloren hebben, krijgen onherroepelijk te maken met rouw en de verwerking daarvan. Het leven gaat door, maar het verlies blijft. Voor de overgebleven partner is rouwen vaak een eenzaam proces vol emoties. Steun en troost van lotgenoten kan de eigen kracht versterken. Voor de HdS in Barneveld is dat reden om een zelfhulpgroep rouwverwerking in het leven te roepen. Deelneemster Maria: ,,We voelen ons veilig genoeg om dingen aan elkaar te vertellen die je niet tegen anderen wilt zeggen.''Door Annelies Barendrecht Het is een mooie ochtend in september. Het is de eerste keer na de zomervakantie dat de groep weer bij elkaar komt in het gebouw van de Hervormde diaconale Stichting (HdS). José van Eijnsbergen, maatschappelijk werker in opleiding, is beschikbaar voor het geven van informatie en hand-en-spandiensten. ,,Maar'', zegt ze, ,,het is uitdrukkelijk de bedoeling dat de groep zelf inhoud geeft aan de bijeenkomsten.'' Een aantal deelnemers heeft in een eerder stadium deelgenomen aan de reguliere rouwgroep van de HdS. Na afronding van de tien bijeenkomsten bleek dat er nog steeds behoefte was aan contact met lotgenoten. José: ,,Tenslotte is rouwverwerking een langdurig proces. Het initiatief om door te gaan als zelfhulpgroep is voortgekomen uit het gevoel dat lotgenoten elkaar kunnen steunen in dat proces. Het is overigens ook mogelijk om je gewoon aan te melden voor de rouwgroep. In afwachting van de reguliere rouwgroep of om andere redenen. De zelfhulpgroep komt elke drie weken bij elkaar, net zo lang als er behoefte aan is.'' Niet te vervangen Als verslaggever voel je je een beetje een voyeur. Binnen de groep kan alles gedeeld worden, ook de diepste emoties. Hier kan gehuild worden, kunnen stiltes vallen om 'even tot jezelf te kunnen komen'. De emoties zitten vlak onder de oppervlakte, intens voelbaar, ook voor de pottenkijker van de krant. Marleen (36) is de jongste. Ze staat alleen voor de opvoeding van haar twee jonge kinderen na het overlijden van haar man, nu een jaar geleden. ,,Ik heb zat vrienden en familie, maar Jan is niet te vervangen. Gelukkig heb ik wel veel afleiding door de kinderen.'' Voor Riet (67) wordt het verlies van haar partner steeds pijnlijker. ,,Het verlangen wordt steeds sterker in plaats van minder'', verzucht ze. ,,Er zijn dingen die je nooit meer met iemand kunt delen.'' Ook Maria (63) heeft het zwaar. ,,Ik trek mezelf steeds meer terug in mezelf. Ik heb geen zin om ergens in mijn eentje heen te gaan, dus blijf ik maar thuis.'' De zelfhulpgroep ervaart ze als een steuntje in de rug. ,,Dan hoor ik dat iemand alleen op vakantie gaat. 'Wat goed', denk ik dan. Dat ga ik ook doen.'' Emotioneel Ze zijn zichzelf behoorlijk kwijt geweest, stellen de vrouwen vast. En na al die maanden zijn ze nog niet de mensen die ze waren voor het overlijden van hun partner. Riet: ,,Ik ben een heel ander mens geworden. Het overkomt me nu dat ik heel emotioneel word. Ik kan het niet tegenhouden, heel raar.'' Marlies herkent dat. ,,Ik was mezelf heel erg kwijt in het begin. Af en toe ben ik er weer even. Maar het verlies blijft een stukje van mezelf.'' Ze hebben steun aan elkaar, bevestigen ze. Maria: ,,Het is fijn om je gevoelens met lotgenoten te delen. Je voelt elkaar hier aan. Iemand die zijn partner nog heeft, kan niet invoelen wat wij hebben meegemaakt. Hier ervaar je: 'Ik ben niet de enige, hier kun je delen.'' Omwille van de privacy zijn de namen van de deelnemers veranderd. Er is nog plaats in de zelfhulpgroep. Informatie: José van Eijnsbergen, maatschappelijk werker HdS: 0342-417641 7 oktober 2009, Barneveldse krant |
|